Pagina:Folengo - Maccheronee, vol 2, 1911 - BEIC 1820192.djvu/296


Non bastat quod me tormentant, sed codesella

     iam quasi sborravi medio de ventre fiatum.
     Non tibi sanglottos, tibi nec suspiria dico,
     qui per iter colli vellent exire deforas,
     sed quia sunt troppi braghae sorrantur ab imo,
     et sic efficiunt suspiria saepe corezas.
     Attamen hanc nostram postquam vis noscere poenam,
     dicam; quaeso, tuas distende parumper orecchias.
     Credo scias, Pedrale meus (si forte recordas),
     quod mea fomna super cervellum lantcur habebat,
     cuius ventronem tantus cruciabat afannus,
     quod sic non sbraiat cum perdit vacca vedellum.
     Ad corpus cigni finaliter illa morivit.
 PE. Ayme, Tonelle, quid est quod dicis cancar adessum?
     Thomasina tibi mancavit? Buscha del mi,
                               [Carmen sophotonicon.]
     non ego dico tibi verum, Tonelle, sciebam.
     Da mihi perdonum, magnam tibi praesto rasonem.
     Nunquam pensassem quod te dolor iste piasset,
     cur non andasti civitati tore medecchum?
     Hi faciunt nostros tam saepe guarire patronos.
 TO. Do cancar veniat merdecchis atque ciroitis
     nam ladri fomnam simul et mihi trenta doinas
     robbarunt sine quis melius Thomasa guarisset.
     Ante suos tantos implastros atque cirottos
     ipsa civabatur melius, meliusque cagabat,
     de pampardellis cum vino quinque menestras
     mangiabat, post quas parlando stabat alegra.
 PE. Cur pinfen ergo chiamasti ante medecchum?
 TO. Mo angonaia, fuit prae noster don Iacominus,
     in cuius chieregam giandussa nascere possit.
                               [Trocheus pro spondeo.]
 PE. O menchione, fidem prestasti don Iacomino?
     An nescis quoniam monesi, fratresque, pretique
     nos omnes vellent meschinos saepe morire,
     ut de candelis guadagnum fiat avancis?
     Si, Tonelle, suas vis truffas noscere, scolta.
     Una super coxam Bertoli venerat olim
     phistula, qua sursum calzas tirrare cedivit.