Pagina:Folengo - Maccheronee, vol 2, 1911 - BEIC 1820192.djvu/294


tum

     per quem lassabis doiam, Tonelle, dabandam,
     forsan et altorium quemquam donabo chiloium.
 TO. Nunc nunc pensabam quod me tentare venires,
     hinc fuge, perque tuum vadas, Pedrale, viazzum.
     Ad corpus sancti, quod blasphemabo lupini,
                               [Irascitur Tonellus.]
     si, Pedrale, loco non te distollis ab isto
     nos plusquam cinquanta duos parebimus esse.
 PE. Nonne tibi dico quam sis, Tonelle, maruffus?
     Scire tuos guaios modo quaero daturus aiuttum,
     et vis ad primum mihi testam rumpere tractum?
                               [Sumpserat nam bastonem.]
 TO. De guarda guarda, non magnus bastat afannus,
     qui mihi cantono milzam rosegavit ab omni,
     si non hic etiam me disturbare veniret.
     Expecta, poltrone, volo tibi rumpere schenam,
     forsan pentibis mihi nunc venisse davantum.
 PE. Vade pianinum, rogo te, mi care Tonelle,
     iam non ira viri stravacatur more ledami.
     Num, poverelle, tuum patieris battere barbam?
 TO. Si tibi perdono, veniat mihi cancar adessum,
     quamvis deberem subtilem perdere bragam,
     quam soleo tantum festivis ferre diebus.
     Guarda, vilane, volo nunc me sborare daverum.
 PE. Horsu ne facias, es mattus? vade, padimma.
     Qui sumus, an nescis? sta retro, dico, Tonelle.
     Mo, sagurate, tuum sic vis tractare Pedrallum,
     nescis quam cari sotii sumus atque parenti?
     Sic tua de proprio cascat mermoria scanno?
     Sta retro, si vis, non dixi, non ego feci
     tam grandem cosam per quam me battere debes.
 TO. Nonne tibi dixi de prima, vade, Pedrale?
     Aut quod deberes oculis te tollere nostris?
     Cerne meos vultus, si vis cognoscere doiam.
                               [Vultus est animi index.]
 PE. Do, compagne, tibi perdonum, doque rasonem;
     te quia cognovi nimiam sburlasse gramezzam,
     deque tuo birlo mentem butasse stravoltam.
     Post haec excuso si te furor illico brancat,