Pagina:Folengo - Maccheronee, vol 2, 1911 - BEIC 1820192.djvu/293


II

LE EGLOGHE FINALI DELLA «ZANITONELLA>>

[Delle postille marginali riproduco in nota le sole didascalie riferentisi all'azione rappresentata: quelle glottologiche sono inserite nel _Lessico_.]


ECCLOGA SEXTA

QUA INTRODUCUNTUR TONELLUS ET PEDRALUS QUI AMBO INEBRIANTUR

 TO. O fortuna mihi nimium rabiosa tapino,
     o quae sola faves poltronibus atque ribaldis,
     qua causa tanti per te mihi dantur afanni?
     Cur mihi non streppas animam de corpore tandem?
     Nonne foret melius semel hunc sborrare fiatum,
     omnibus in giornis quam mille morire fiatas?
     Est fortuna quidem merda merdosior omni,
     et tamen a multis tu zuccarus esse videris.
     Quos tales utinam cagasanguis amazet adessum,
     namque ficaverunt speranzam firmiter omnem
     in te, quae tandem das, oyme corada, malannum.
     Indarnum studui tibi pro servire gaioffae,
     sed mihi voltasti cervellum more gazani,
     deque meo penitus privasti ladra piacero.
 PE. Quid sturbulentus facis hac, Tonelle, sub umbra?
     Nunc ego rampatus longam scalvare pioppam,
     ut viridi possem foiamine pascere vaccas,
     audivi lacero te suspirare magono.
     Deprecor, ut quod habes voias buttare deforam.
     Tu scis non pocum strictos nos esse parentos,
     scis quantum savius villa sum dictus in ista,
     conseium quapropter ego dabo forte galan