Pagina:Decurtins - Rätoromanische chrestomathie, VIII.djvu/363


Las Strias, Superstiziun e fantasia 353

Lanz. Ais qui la leivra crodad' aint il paiver?
Hans. Per bacco! … Cur ch' ün vezza, ün sto crair. …
Lanz. Has tot teis san inclet, u est fors' aiver?
Hans. Na, quella tema non fa bsögn d' havair; —
Eu tir gugent, ma saimper con masüra.
Lanz. Allur has durmi mal e vas in sön.
Hans. Est narr! In sön vost dir da quistas uras;
Eu sà meis fats e n' ha dormi fich bain.
Lanz. Schi co dimena, prüma non crajevas?
Hans. Da simlas chosas non podeiv' eu crair.
Lanz. T' algordas? Che canèra, cha tü feivas,
Cur ch' ün quinteiv' e v' leva que sustgnair.
Hans. Schi, schi, eu m' oponiva sco' n minchun;
Ma uossa sun persvas, ch' ün ha raschun.
Lanz. O pover Hans! Quant gross' ais la … s-chürdüm.
Ach, cura vain pro simla gliout la glüm.
Hans. Ma cur ch' ün vezza svess, schi sto' l bain crair.
Eu v' zet la vegl' il prüm sco manadura,
E' ls pitschens tot containts schübland davò;
Passand davent del champ, precis s' ül' ura,
Cha maister Gian co' l figl er' arrivà.
Quist ais vardà! Eu non poss plü negàr;
E scha volaglia ha scuvert la taila,
Schi tant plü sgür gnarà l' uman a far.
Lanz. Allura schi! Chi' s müda la natüra.
Hans. Perque he dit, cha' l mond non ais plü mond.
Lanz. Tant megl! Allura van sün via sgüra
Sainz' intopàr tants quaders, co rodonds.

Romanische Forschungen XXIV. 2. 23