Pagina:Carletti - Poesie friulane.djvu/122

108


Cuàlchi pùar, intardâd, si fèrme sul stradòn,
tal scur, e al cuche in pònte di píds, par un balcòn,

un bièl fug di polènte. Pò al tire la pistagne
su la muse, e ai sparìs, cloteànd, pe campagne.

Jò istès. Une fumate ògni sère, sòt gnòt,
m’invólz e mi travane fin sul uès, gòt a gòt,

e, imbramîd e piardûd te’ nulate inglazzade,
’o passi còme un çhan di contrade in contrade,

di un marçhepîd a l’altri. ’O sint, traviàrs dal cuèl,
un gròp che nol va jù. E ’o pénsi.... Tal tinèl

ti viód, da çhâv de tàule, al clar, indafarade
a cusì cuàlchi bluse, cu’ la gran çhaveade

che slûs sòt il lampiòn, còme il çhalìn; opur
dute róse di çhald, i vói lùstris, daùr