Pagina:Ariosto-Op.minori.1-(1857).djvu/374


liber primus. 345

Nunc plenâ in aurem voce refractulos,
     Quibus nigranti cedit ab arbore
     In roscidis quicquid viretis
     Vere canit volucrum tepente.
Ut ut canoros quæro iterum modos!
     Ut ut mihi me surripuit melos,
     Nec mecum adhuc sum; adbuc hiulco
     Nescit abire animus labello!
Nec si sciat, vult mitti; adeo et bonâ et
     Gratâ tenetur compede. Iam mihi est
     Adempta libertas, nec haustu
     Elysiæ reparanda Lethes.
Si tale Syren, stirps Acheloia,
     Nautis canebat prætereuntibus,
     Nil miror aversas carinas
     Sponte cavas adiisse rupes.
Nescis tu, Ulysseu, qui fugis illitis
     Cera pelasgi remigis auribus,
     Inter puellarum choros tam
     Dulce canentium obire felix.




XV.

DE VELLERE AUREO.


O pubis iuvenes robora thessalæ,
     Perculsi toties qui pelagi minis,
     Pellem avertere Colchis
     Auratam capitis tamen:
Olim pollicita est vobis, et innuba
     Pallas velivolam cum daret æquori
     Pinum, quam sub opaci
     Flexit vertice Pelii,
Cur non lecta manus fortiter occupat
     Portus phasiacos, dum boreæ silet,
     Vestris sæpe sinistri
     Votis, spiritus impotens?
En vobis spolium tempus apiscier;
     Famosæ pecudis limina, quod diu
     Servavere dracones,
     Martisque ignivomi boves.